Landelijke IB/KC-dag 2027

Veel scholen werken inmiddels doelgericht in de korte cyclus. Daarbij hebben leerkrachten goed in beeld welke doelen door de didactische middenmoot en individuele leerlingen wel en niet goed zijn behaald. Een goede instructie geven is inmiddels op veel scholen een gemeengoed. Het zelfstandig maken van leerlingen door ze écht te leren nadenken over wat ze wanneer moeten doen is vaak nog een uitdaging als ook het eerder loslaten van kinderen tijdens instructielessen. In deze sessie nemen Marcel Peters en Nicolette Simons je mee vanuit het gedachtegoed ‘’doelgericht werken in de korte cyclus’’ met als verdieping: hoe laten we leerlingen (eerder) los en leren we ze écht zelfstandig nadenken zodat aangeboden doelen ook beheerste doelen worden op de lange termijn.

Ook dit jaar nemen Marcel en Nicolette je mee als dagvoorzitters door een inspirerende dag vol inzichten en praktische kennis. De vraag die centraal staat: wat durf jij los te laten?

Werk je aan de oplossing? Of werk je aan het oplossend vermogen? Een mooie vraag om jezelf steeds de stellen. Door te kijken naar het oplossend vermogen van de anderen, kun je prachtig bijdragen aan een leerklimaat waarin er steeds meer als vanzelf door de mensen wordt opgepakt die er het meest direct bij betrokken zijn. De kinderen in de klas, de leerkrachten in het team. Dat vraagt wel iets van ons, want we zien vaak zelf al heel snel wat goed zou kunnen werken - en vaak zijn anderen ook erg blij als we dat dan ook gewoon even oppakken. Durven loslaten gaat over de kunst niet langer zelf de oplossingenmachine te zijn, maar veel meer te kijken wat er bij de anderen nodig is en hoe we dáárbij kunnen helpen. Anders vasthouden dus. En over hoe we daar niet in doorschieten als soms wél gewoon de oplossing van ons wordt gevraagd.

Veel kwaliteitscoördinatoren herkennen het: de agenda wordt gevuld met individuele leerlingen, dossiers en ondersteuningsvragen. Maar hoe zorg je ervoor dat er ook ruimte ontstaat voor datgene waarmee je de grootste impact maakt: de kwaliteit van het onderwijs voor álle leerlingen?

In deze deelsessie onderzoeken we welke focusverschuiving nodig is om als kwaliteitscoördinator daadwerkelijk van betekenis te zijn voor de ontwikkeling van de school. Wat laat je los? Welke taken, overtuigingen en patronen helpen niet langer? En wat pak je juist vast om eigenaarschap, vakmanschap en onderwijskwaliteit te versterken?

Aan de hand van praktijkvoorbeelden laat ik zien hoe een sterke kwaliteitsgerichte cyclus het gesprek verlegt van individuele leerlingen naar de gezamenlijke opdracht van het team. Een cyclus die ruimte creëert voor de drie rollen van de kwaliteitscoördinator – leercoördinator, trendanalist en zorgregisseur – én tegelijkertijd een praktische vertaling vormt van het waarderingskader van de inspectie. Hierdoor wordt kwaliteitsontwikkeling geen losse activiteit of verantwoordelijkheid van een individu, maar een gezamenlijke opdracht die zichtbaar wordt in het dagelijks handelen van leerkrachten, kwaliteitscoördinatoren en schoolleiders.

In deze deelsessie staan we stil bij hoe pseudowetenschappelijke ideeën ongemerkt hun weg vinden in het onderwijs, óók bij bevlogen professionals met de beste intenties. Waarom zijn we gevoelig voor claims die ‘wetenschappelijk onderbouwd’ lijken? En waarom is het zo lastig om overtuigingen los te laten waarin we ooit geloofden? Hoe ga je ermee om als collega’s of ouders het mee de school innemen?

Aan de hand van herkenbare praktijkvoorbeelden staan we stil bij de valkuilen van snelle oplossingen, populaire onderwijsmythes en overtuigende verkooppraatjes. De sessie nodigt uit tot zelfreflectie: kritisch denken begint namelijk niet bij de ander, maar bij jezelf. Hoe herken je pseudowetenschap? Welke vragen moet je stellen? En wat moet je in acht nemen?

Deelnemers krijgen een praktisch kritisch denkkader mee om bewuster keuzes te maken en sterker te staan in professionele discussies binnen de school.

Ter voorbereiding (niet verplicht):

lees de artikelen en blogs op https://www.breinbloeiers.nl/neuromythen-en-dwaalwegen

Samen beslissen rond het kind: welke overtuigingen laat jij los?

Een sterke, gelijkwaardige samenwerking tussen ouders, professionals en beleidsmakers is onmisbaar voor de ontwikkeling van kinderen. Toch ervaren veel ouders dat zij niet vanzelfsprekend worden gezien als partner, waardoor kansen onbenut blijven.

Echte verbinding ontstaat wanneer we de menselijke maat weer opzoeken. Door te focussen op wat de ouder nodig heeft in de samenwerking in plaats van op vaste kaders, ontstaat er ruimte voor een écht gelijkwaardig partnerschap rondom kinderen.

In deze sessie maken we samen die omslag. We nemen je mee in de aanpak van de werkgroep inclusieve samenwerking met ouders van Met Andere Ogen en een ervaringsverhaal van een ouder. Daarna gaan we aan de slag met het loslaten van overtuigingen en het ontwerpen van een gelijkwaardig overleg vanuit jouw eigen praktijk. Want om écht gelijkwaardig samen te werken, moeten we soms ingesleten patronen loslaten. Welke overtuigingen durf jij los te laten voor échte samenwerking met ouders?

Durven loslaten. Makkelijk gezegd — maar wat betekent het écht voor jouw rol als kwaliteitscoördinator?

In deze no-nonsense lezing gaan we terug naar de jeugdhelden van vroeger. Niet uit nostalgie, maar als spiegel: wat durfden zij los te laten om te groeien, te falen en opnieuw te beginnen? En wat zegt dat over jouw handelen vandaag?

Verwacht scherpe inzichten, herkenbare voorbeelden, bijpassende achtergronden en concrete denkkaders die je uitdagen om oude zekerheden en patronen los te laten. Want kwaliteit borgen begint niet met controle, maar met vertrouwen en ruimte.

Ontdek wat er gebeurt als jij écht durft los te laten — en zet de eerste stap naar ander gedrag als kwaliteitscoordinator, morgen al.

Op de Drie Koningen hebben wij de afgelopen jaren ervaren dat duurzame kwaliteitsverbetering alleen mogelijk is wanneer kwaliteitsbesef niet bij enkele specialisten ligt, maar gedeeld wordt door de hele organisatie. Door samen scherp te definiëren wat goed onderwijs is, hoe leren werkt en welk leraargedrag daarbij hoort, ontstaat een cultuur waarin leraren steeds meer eigenaarschap nemen over hun professionele ontwikkeling. De rol van de kwaliteitscoördinator verschuift daarmee van probleemoplosser naar kwaliteitsbewaker, opleider en ontwikkelaar: iemand die niet primair uitvoert, maar richting geeft aan de kwaliteit van het onderwijs. Sturen op kwaliteit betekent immers dat je als kwaliteitscoördinator niet overal zelf aan het werk kunt zijn. Het vraagt dat je verantwoordelijkheden neerlegt waar ze uiteindelijk horen: bij de leraar in de klas.Dat betekent vertrouwen geven, eigenaarschap stimuleren en soms accepteren dat collega's andere keuzes maken dan jij zelf zou maken. Juist daar ligt de uitdaging. Loslaten voelt niet altijd comfortabel, maar is wel een belangrijke voorwaarde om een professionele cultuur te creëren waarin leraren zich blijven ontwikkelen en samen werken aan beter onderwijs. Graag vertellen wij in deze sessie hoe wij deze ontwikkeling vormgeven binnen de Drie Koningen, en welke lessen wij daarbij hebben geleerd.