Eva Naaijkens

Intern begeleiders (IB'ers) en kwaliteitscoördinatoren (KC'ers) zijn vaak de eersten die in actie komen wanneer zich problemen voordoen binnen de school. Zij ondersteunen collega's, lossen knelpunten op en zorgen ervoor dat het onderwijsproces doorgang vindt. Juist die reflex -alles oppakken, alles oplossen- is moeilijk los te laten. Maar daardoor blijft er vaak weinig ruimte over voor structurele kwaliteitsverbetering.

 

Het voortdurende 'brandjes blussen' is meestal niet het gevolg van het functioneren van de IB'er of KC'er, maar van een ondersteuningsstructuur die vooral reactief is ingericht. Problemen ontstaan vaak al in de klas, waar steeds meer leerlingen te maken hebben met concentratieproblemen, gedragsuitdagingen of achterstanden in taal en rekenen. De aandacht verschuift vervolgens naar extra ondersteuning, overleg, dossiervorming en interventies, terwijl fundamentele vragen over onderwijskwaliteit, de didactische aanpak en de oorzaken van tegenvallende resultaten onderbelicht blijven. Wie die structuur wil doorbreken, moet iets durven loslaten: de gewoonte om symptomen te bestrijden in plaats van oorzaken aan te pakken.

 

In deze lezing laat Eva Naaijkens zien hoe zij, door soms bewust tegen de stroom in te gaan, oude patronen heeft durven loslaten en de focus heeft verlegd van symptoombestrijding naar de basis: gewoon goed onderwijs en krachtig lesgeven voor alle leerlingen.