Praten over trauma (bijna) altijd de juiste keuze
Wanneer een kind een traumatische ervaring heeft gehad, weten ouders zich vaak geen raad. Moet je er nu wel of juist beter niet over beginnen? Uit een systematische literatuurstudie van ontwikkelingspsycholoog Mélanie Sloover blijkt nu dat praten over trauma (bijna) altijd de juiste keuze is.
De promovendus bij het Behavioural Science Intitute van de Radboud Universiteit vergeleek 26 studies met elkaar. Hieruit bleek dat het trauma bespreekbaar maken doorgaans goed is voor het welzijn van het kind.
Voorwaardelijk is wel de juiste toon van het gesprek. Een kind dient zich veilig te voelen om zich open te stellen en te vertellen. Je kunt als ouder een veilige omgeving bewerkstelligen door het gesprek aan te moedigen, maar niet af te dwingen en door bijvoorbeeld emoties van het kind juist te herkennen en te benoemen. Het trauma kan groter worden wanneer het kind vertelt over een trauma in een niet veilige omgeving, bijvoorbeeld omdat hij/zij bekritiseerd wordt. Deze ouderlijke sensitiviteit is een vaardigheid die je kunt trainen, meent de ontwikkelingspsycholoog. Alleen of met behulp van een externe hulpverlener.
Sloover geeft enkele tips voor zowel ouders als hulpverleners. Allereerst moeten zij zich bewust zijn van culturele verschillen en of er al dan niet sprake is van eenzelfde of ander trauma bij de ouders van het kind. Deze factoren kunnen de omgang van ouders met het trauma van het kind beïnvloeden. "Soms is het nodig de trauma's van de ouders te behandelen om het kind te kunnen helpen."
De literatuurstudie, met daarin nog meer aanbevelingen, kun je online raadplegen.